برای تنهایی هایم...

به کوی رضا جان صفا می پذیرد

دل اینجا فروغ خدا می پذیرد

تو ای بینوا رو به سوی رضا کن

که این پادشه خوش گدا می پذیرد

هنگامی که قصد داری بری به زیارت آقا خیلی سبک می شید دنیا را به باد فراموشی می سپارید انگار کبوترهای حرم آقا میایند و بالهاشون را زیر پاهات باز می کنند و تو را به شوق پرواز به سوی حرم می کشانند . انگار فرشتگان آمده اند تا با تو به زیارت بیایند و با همراهی این قدسیان ملکوت خستگی راه را اصلا احساس نمی کنید. وقتی وارد صحن و سرا و حرم می شوی سر را به نشانه تعظیم خم می کنی و به آقا سلام می کنید . وارد حرم که می شوی خیلی راحت به سوی ضریح در حرکتی . به شلوغی دور ضریح که می رسی چشات رو پر از اشک و شوق دلتنگی می بینی خود به خود اشک بر گونه ها جاری می شود و هیچ وقت نسبت به آقا احساس غریبی نمی کنی راحت عقده ها و غصه ها را با آقا در میان می گذاری و ...

اما یه سوالی در ذهن به وجود میاد که دوست داری بهت جواب بدهند .می گی آقا چرا میگن تو غریبی؟

تو که غریب نیستی .تو با این همه زائر غریب نیستی و...

میلاد امام رضا (ع)را به همه دلدادگان آنحضرت تبریک می گویم.

نوشته شده توسط ستاره آسمون در شنبه بیست و ششم آبان 1386 ساعت 14:56 موضوع | لینک ثابت